Με τον σύζυγό μου είμαστε παντρεμένοι (με πολιτικό γάμο) από το 2008. Εργαζόμαστε και οι δυο σε καλές δουλειές με ικανοποιητικούς μισθούς. Από την αρχή του γάμου μας, ο οποίος ταυτίζεται χρονικά με την 1η μου εγκυμοσύνη, μείναμε στο ίδιο σπίτι με τα πεθερικά μου σε διαφορετικά διαμερίσματα.
Τα προβλήματα ξεκίνησαν πριν ακόμη καλά καλά πάω, διότι το διαμέρισμα που υποτείθεται πως θα μέναμε ήταν… κατειλημένο!
Μετά από ένα χρόνο εκεί, χωρίς να έχω λόγο σε τίποτα, χωρίς να μπορώ να χαρώ ούτε το παιδί μου και μετά από εκατοντάδες καβγάδες με τον άντρα μου, έκανα το πρώτο μπαμ για μια ασήμαντη αφορμή που όμως ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έπαθα την πρώτη κρίση πανικού με δυσκαμψίες άκρων και ένα λιποθυμικό επεισόδιο (αυτό είπαν οι γιατροί του νοσοκομείου).
Την επόμενη ημέρα πήρα το παιδί μου και πήγα στους γονείς μου, όχι γιατί ήθελα να χωρίσω, αλλά γιατί έπρεπε να ηρεμήσω. Οι γονείς μου μέχρι τότε δεν είχαν ιδέα τι βίωνα.
Μετά από κάποιες ημέρες κάναμε μια κουβέντα με τον σύζυγό μου -που μέχρι τότε με έβγαζε στα πάντα τρελή!- και αποφασίσαμε ότι έπρεπε να κάνουμε και οι δυο λίγο πίσω σε κάποια θέματα αν θέλαμε να παραμείνουμε ζευγάρι. Το δικό μου πρόβλημα ήταν εξ αρχής η συμβίωση με τους γονείς του σε ένα σπίτι που ναι μεν είχε κοπιάσει ο ίδιος μια ζωή, ναι μεν το θεωρούσε σπίτι του, αλλά στην πραγματικότητα τίποτα από αυτά δεν ίσχυε, ούτε θεωρητικά, αλλά ούτε στην πράξη.
Μολονοτι ήξερα το αποτέλεσμα, έκανα πίσω, το ανακαινίσαμε, κάναμε και θρησκευτικό γάμο και το σημαντικότερο απ’ όλα θέσαμε κάποια όρια και τα πράγματα πήγαιναν κάπως καλύτερα. Δεν έλειπαν βέβαια οι φασαρίες και οι καβγάδες που και που με αφορμή τα πεθερικά μου για πράγματα που δεν θεωρούσαν αυτοί σωστά, είχαμε μάθει όμως να τα προσπερνάμε… Ή μάλλον έτσι νόμιζα!
Περίπου δυο χρόνια αργότερα, λίγο μετά τη γέννηση της κόρης μας και με αφορμή την βάπτιση της κόρης μας, τα πεθερικά μου με έβρισαν, με ξεφτύλισαν και με έδιωξαν από το σπίτι που τυπικά ήταν δικό τους. Τότε ήταν που ήρθε η δεύτερη κρίση πανικού και είπα στον άντρα μου ότι θέλω να φύγουμε, γιατί δεν πάει άλλο και ότι έπρεπε να πάρει μια απόφαση, αν θα φεύγαμε μαζί ή θα έπρεπε να το κάνω μόνη μου. Με τα παιδιά μαζί εννοείται.
Μου είπε στην αρχή ότι θα φεύγαμε μαζί και ξεκινήσαμε να ψάχνουμε σπίτι. Από τοτε έχουν περάσει 11 μήνες. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ πλέον! Είμαι στα πρόθυρα του χωρισμού, γιατί αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχει σκοπό να το κάνει. Και πλέον έχει αρχίσει αυτή η κατάσταση να επηρεάζει πολύ το μεγάλο μας γιο, γιατί έχει αρχίσει να διχάζεται.
Η σχέση μου με τον άντρα μου κοντεύει να γίνει τελείως τυπική. Καταλαβαίνω ότι είναι οι γονείς του και για αυτόν, αλλά και για τα παιδιά μας. Κρατώ άκρως τυπικές σχέσεις μαζί τους, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω εκεί άλλο, γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα χωρίσουμε. Δεν καθόμουν εκεί ούτε για οικονομικούς, ούτε για άλλους λόγους, παρά μόνο γιατί το ήθελε ο άντρας μου. Πλέον δεν ξέρω αν αξίζει να κάνω άλλη υπομονή. Θέλω να τον πιστέψω γιατί τον αγαπώ και τον ίδιο και την οικογένειά μας, αλλά έχω κουραστεί μετά από 6 χρόνια, τόσους καυγάδες, τόση αμφισβήτηση και τόσο κλάμα.
Αξίζει να χαλάσει ένα σπιτικό, μια καλή σχέση, μια οικογένεια μόνο και μόνο για ένα σπίτι;
Στο "Είμαι Μαμά!" όλοι έχουν λόγο! Θες να μοιραστείς μαζί μας μια εμπειρία σου; Να γράψεις κάποιο κείμενο σχετικό με την ειδικότητά σου; Είδες κάτι ενδιαφέρον που πιστεύεις ότι αξίζει να δημοσιεύσουμε; Επικοινώνησε μαζί μας στο eimaimama@gmail.com
Ανατριαχιασα με το που διαβασα την ιστορια σου πραγματικα νιωθω οτι καποιος ειχε τοποθετηθει καμερα στο σπιτι μου...την ιδια κατασταση περασα και εγω μονο με την διαφορα οτι εγω εκανα υπομονη 3 χρονια πλεον εχω φυγει παρολου που φτιαξαμε ενα σπιτι και δωσαμε 50.χιλ.ευρω κοπει.και δουλειας μιας ζωης...κι ομως φυγαμε και τωρα ειμαστε μακρια τους και καλα...μονο κακο σας κανουν δεν αλλαζει ο ανθρωπος οσο καιρο και αν μεινεις οσες ευκαιριες και αν δωσεις...εγω δεν θα σου πω χωρισε ουτε εγω χωρισα θα σου πω "φυγετε" παρε τα παιδια σου και γενικα την οικογενεια σου μακρια....πολυ καιρο εμεινες τα τουβλα,τα τοιχοι δεν φταινε,φταινει αυτοι οι αμυαλοι δεν εχουν τροπους,μπροστα στο να περασει το δικο τους...πατανε την αξιοπρεπεια καθε ανθρωπου... ευχομαι και ελπιζω καποια στιγμη να πανε ολα καλα και να μας ξανα γραψεις
Μολις διαβασα την ιστορια σου...ανατρηχιασα,νομισα οτι καποιος ειχε βαλει καμερα στο σπιτι μου μονο που εχουμε διαφορα στα χρονια εγω αντεξα 3 χρονια και πολλα ειναι...εγω δεν θα σου πω χωρισε γιατι και εγω δεν χωρισα,το μονο που θα σου πω ειναι να φυγετε και δεν ακολουθησει ο αντρας σου συνεχισε με τα παιδια σου...παρε δυναμη και κουραγιο απο εκεινα,,μια ζωη την εχουμε και εμενα με εδιωχνανα και ας εδωσε ο αντρας που 50 χιλ.ευρω για ενα σπιτι εκει δεν φταινε κοριτσι μου τα τουβλα ουτα τα τοιχοι,φταινε οι ανθρωποι που δεν προκειται να αλλαξουν ποτε εμεις φυγαμε,ναι αφησαμε ενα διαμερισμα.που μας κοστισε κοπους ζωης,οικονομιες μας,χρηματα απο δωρα αλλα τωρα χαμογελαμε...μην κλαις και μην δακρυζεις για ξεφτυλισμενους ανθρωπους δεν αξιζουν ...φυγετε...ευχομαι να πανε ολα καλα και μετα απο χρονια να μας ξανα στειλεις και να διαβασουμε ενα αισιο τελος για σενα και τα παιδακια σου
Καλησπέρα! Σε περίπτωση που δεν το έχεις καταλάβει,σου λέω οτι ο άντρας σου μια χαρά περνάει,εσυ κακοπερνάς και συνεχίζεις και υποχωρείς απλώς και μόνο επειδή χμμ...τον αγαπάς; Εκείνος όμως;;συνεχίζει να επιτρέπει αυτην την κατάσταση εις βάρος της υγείας σου,γιατί είναι ακόμα ΠΑΙΔΙ,το παιδί των γονιών του! Θα σου πρότεινα (εύκολο-δύσκολο) να φύγεις!Η δική σου ψυχική υγεία βλάπτεται,κι όχι του συζύγου.Αν θέλει και μπορεί ας σε ακολουθήσει. Καλά ξεμπερδέματα! Εύχομαι να πάνε όλα καλά!
Ναι, αξίζει και πολύ μάλιστα. Πότε ο άνθρωπος αυτός σε πόνεσε, σε νοιάστηκε, ασχολήθηκε με τις δικές σου ανάγκες; Μόνο αυτός να είναι καλά και να περνάει το δικό του και όλα ΟΚ. Εσύ τι κάνεις τόσα χρόνια σε αυτήν την κατάσταση δεν έχω καταλάβει! Φταις όσο και αυτός. Πάρε τη ζωή στα χέρια σου και ξέχνα τον γελοίο που προτιμάει να βλέπει τη γυναίκα του στο νοσοκομείο παρά να μείνει χώρια από τους γονείς του. Και κάπου να ασχοληθούμε με το τι "περνάει" στα παιδιά από όλη αυτήν την κατάσταση. Έλεος πια!!!
Μονο μια λυση υπαρχει όχι φυσικα χωρισμος αλλα να του δειξεις ότι δε παει άλλο να τον τσιγκλισεις, αρχισε να ψάχνεις σπιτια κ πες του ότι μολις βρεις κ καλα εφυγες η ερχεται η μενει μονος σιγουρα μετααπο λιγες μερες θα αλλαξει τροπαρι , δεν υπαρχει άλλη λυση, βουτα στα βαθια, αν φοβηθεί κ νιωσει ότι θα σας χασει θα παρει μπρος ολοι οι αντρες θελουν τη σπρωξιά τους αλλιως δεν ξεκουνανε , ετσι είναι.... μη περιμενεις να το παρει αποφαση αυτος αν δε κανεις εσυ την αρχη κ όλα καλα θα πανε θα δεις ....