Καθώς περνούν τα χρόνια και κοιτάω στα 40 μου χρόνια τον εαυτό μου στον καθρέφτη, βλέπω τα μάτια της μάνας μου, τη θλίψη και τη μελαγχολία της.
Δεν θέλω να σου μοιάσω, το ακούς από εκεί που είσαι;
Δεν θέλω να πονάω.
Θέλω να χαρώ λίγο, θέλω τη γαλήνη!
Όταν έφυγες πήρες μαζί σου και κάτι από εμένα.
Το ξέρω πως δεν φταις. Ίσως και να φταις. Γιατί δεν μου έμαθες να μην φοβάμαι, ούτε εσύ, ούτε ο μπαμπάς.
Δεν σας συγχωρω. Από φόβο χάσαμε.
Μην τσακώνεστε εκεί πάνω που είστε.
Λυπάμαι…
Μαρία
Στο "Είμαι Μαμά!" όλοι έχουν λόγο! Θες να μοιραστείς μαζί μας μια εμπειρία σου; Να γράψεις κάποιο κείμενο σχετικό με την ειδικότητά σου; Είδες κάτι ενδιαφέρον που πιστεύεις ότι αξίζει να δημοσιεύσουμε; Επικοινώνησε μαζί μας στο eimaimama@gmail.com
επίσης θα ήθελα να προσθέσω να μην ταλαιπωρείσαι μονη σου και να προσπαθήσεις να ζητήσεις κάποια βοήθεια για να σου φύγουν πολλά βάρη..... και το να το μοιράζεσαι με τον σύντροφό σου ειναι χρήσιμο, όταν υπάρχει κατανόηση!
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑΙ ΕΧΩ ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΙΚΡΟ ΠΡΟΣΠΑΘΩΩΩ ΑΛΛΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΑΛΛΟΤΕ ΔΥΣΚΟΛΟ ...
Δυστυχώς πολύ συχνά (αν όχι πάντα) οι πράξεις των γονιών μας και ο τρόπος που μας μεγάλωσαν μας χαρακτηρίζουν. Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και οι γονείς μας ήταν/είναι άνθρωποι που έκαναν/κάνουν λάθη και οτι εμείς είμαστε τελείως διαφορετικές προσωπικότητες. Δεν είσαι η μαμά σου. Δεν είσαι υποχρεωμένη να έχεις τους φόβους, την θλίψη και την πορεία της. Φαίνεται ότι την αγάπησες πολύ αλλά πρέπει να γυρίσεις σελίδα. Για εσένα για το παιδί σου (δεν γνωρίζω αν έχεις), για ότι αγαπάς σε αυτό τον κόσμο. Μια φορά ζούμε, ας είναι ευτυχισμένη.... Βάλε τα δυνατά σου! Κάνε ότι καλύτερο μπορείς. Καλή επιτυχία.