Είμαι μαμά και έχω ένα παιδάκι. Μόνο ένα.
99,9% δεν θα κάνω άλλο παιδί και το παιδί μου θα παραμείνει μοναχοπαίδι. Αυτή είναι μια συνειδητή και καλά μελετημένη απόφαση που πήραμε με τον σύζυγό μου! Φυσικά υπάρχουν λόγοι που μας έχουν οδηγήσει σε αυτή την απόφαση τους οποίους δεν θέλω να παραθέσω ή να αναλύσω εδώ. Δεν είναι αυτό το θέμα μου και άλλωστε δεν αφορούν κανέναν άλλον εκτός από την οικογένειά μου. Όμως με ενοχλεί πολύ κάτι και ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου γι’ αυτό.
Ακόμα και από τους πρώτους μήνες μετά την γέννηση του παιδιού μου ξεκίνησαν οι γνωστές παραινέσεις φίλων και γνωστών: “Άντε ακόμα δεν ξεκινήσατε για το δεύτερο?!” και “Τι περιμένετε? Περνούν τα χρόνια. Θα αφήσετε μόνο το παιδί σας στη ζωή?” και “Δεν ξέρετε ότι ένα ίσον κανένα?” και ένα σωρό παρόμοιες αναίδειες. Όσο περνούν τα χρόνια και δεν βλέπουν το “δεύτερο” να έρχεται ακούμε όλο και συχνότερα, όλο και περισσότερα, όλο και χειρότερα. Σε σημείο που έχω αρχίσει να κόβω τα πολλά πολλά με αρκετούς ανθρώπους του κύκλου μου!
Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλές απαντήσεις να δώσω ανάλογα με την περίπτωση και τον άνθρωπο που έχει το θράσος να μου απευθύνει τέτοια ερωτήματα και να μου κάνει τέτοιες υποδείξεις. Όμως ποτέ, ούτε μία φορά, δεν έχω απαντήσει! Για τον απλούστατο λόγο ότι αρνούμαι να μπω στη διαδικασία να δώσω λογαριασμό για τη ζωή μου και τις επιλογές μου στον καθένα. Και έτσι απλώς χαμογελάω συγκαταβατικά και αλλάζω θέμα συζήτησης. Όμως μέσα μου… Αρχικά θυμώνω, μετά στενοχωριέμαι που βλέπω ότι ο άλλος (που είναι υποτίθεται φίλος) έχει την πρόθεση να με πληγώσει και τελικά αναρωτιέμαι.. Γιατί??
Ε λοιπόν θα ήθελα να πω κι εγώ τη γνώμη μου για τα μοναχοπαίδια και τους γονείς τους, κόντρα στο βαθιά ριζωμένο, στο Ελληνικό DNA, κοινωνικό στερεότυπο της τετραμελούς οικογένειας μαμά-μπαμπάς-δύο παιδιά. Θα ήθελα να δηλώσω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη καφρίλα από την φαιδρή αναλογία του “ένα ίσον κανένα”!! Ποιος άρρωστος μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο? (πόσο μάλλον να το ξεστομίσει κιόλας)!! Αναρωτιέμαι!
Πιστεύω ότι τα επιχειρήματα που στηρίζουν αυτό το στερεότυπο είναι τελείως σαθρά. Οι άνθρωποι που επιδιώκουν να κάνουν περισσότερα από ένα παιδιά, θέλουν να πιστεύουν ότι τα αδέλφια θα είναι για πάντα αγαπημένα και ότι θα στηρίζουν το ένα το άλλο σε όλη τους τη ζωή. Λες και δεν υπάρχουν ΑΠΕΙΡΑ αδέλφια που σφάζονται για χρήματα και περιουσίες! Ή έχουν την ουτοπιστική πεποίθηση ότι τα αδέλφια θα μεγαλώσουν πιο αρμονικά και ισορροπημένα αν έχουν παρέα να παίζουν και να μοιράζονται! Το οποίο είναι πραγματικά απλώς ένας ευσεβής πόθος και τίποτε παραπάνω καθώς ο άνθρωπος ως είδος δεν είναι κατασκευασμένος να μοιράζεται, αλλά μόνο να διεκδικεί! Όσο και να θέλετε να πείσετε τους εαυτούς σας για το αντίθετο!
Άλλοι πάλι σκέφτονται ακόμα πιο τραγικά (και εντελώς εγωιστικά): ότι αν κάτι γίνει και χάσουν το ένα, τουλάχιστον θα έχουν άλλο ένα για να στηριχτούν σε αυτό! Λες και ένα παιδί που χάνεται είναι κάτι που αντικαθίσταται σαν σπασμένο βάζο! Πόσο φαιδρό είναι αυτό?
Τα μοναχοπαίδια είναι ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ πολύ πιο τυχερά γιατί δεν χρειάζεται να μοιραστούν τίποτα με κανέναν. Γιατί δεν πρόκειται ποτέ να υποστούν την σοκαριστική και τραυματική εμπειρία της έλευσης του μικρού αδελφού. Γιατί δεν πρόκειται ποτέ να υποστούν το αναπόφευκτο bullying του μεγάλου αδελφού (που συμβαίνει ΣΕ ΟΛΕΣ τις οικογένειες ακόμα κι αν πολλοί δεν θέλουν να το παραδεχτούν)! Γιατί θα έχουν όλη την προσοχή των γονέων τους στραμμένη πάνω τους και ποτέ δεν θα παραμεληθούν όσο αν είχαν αδέλφια. Γιατί ένα μοναχοπαίδι μπορεί να έχει συντροφιά κατ’ επιλογήν και όχι κατ’ ανάγκη. Γιατί στη μέση Ελληνική οικογένεια που παλεύει για τα προς το ζην το μοναχοπαίδι μπορεί να έχει καλύτερες συνθήκες, καλύτερη εκπαίδευση και γενικά καλύτερη ζωή, από παιδιά που οι οικογένειες τους πρέπει να μοιράσουν τα ήδη περιορισμένα βαλάντιά τους ανάμεσα στα αδέλφια. Γιατί και το πιο απλό μικρό έξοδο είναι πιο εύκολο να το κάνεις μονό, παρά διπλό ή τριπλό! Γιατί οι γονείς που έχουν μόνο ένα παιδί είναι πιο ξεκούραστοι και έχουν περισσότερη ενέργεια και ποιοτικό χρόνο να προσφέρουν από τους γονείς που ακροβατούν για να τα προλάβουν όλα.
Η αλήθεια είναι μία. Στη ζωή όλα παίζουν. Όλα. Οπότε εσείς που σπεύδετε να κάνετε υποδείξεις σε αυτούς που έχουν μοναχοπαίδια, ξανασκεφτείτε το πριν μιλήσετε. Όχι μόνο γιατί αυτός στον οποίο απευθύνεστε μπορεί ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ άλλη επιλογή. Αλλά κυρίως γιατί θα πρέπει να σταθείτε λίγο και να σκεφτείτε ότι ο δικός σας τρόπος σκέψης δεν είναι απαραίτητα ο μοναδικός ή ο ΣΩΣΤΟΣ!
Συγνώμη που ακούγομαι δογματική, αλλά είμαι αγανακτισμένη και ήθελα να εκτονωθώ!
Μια μαμά.
Στο "Είμαι Μαμά!" όλοι έχουν λόγο! Θες να μοιραστείς μαζί μας μια εμπειρία σου; Να γράψεις κάποιο κείμενο σχετικό με την ειδικότητά σου; Είδες κάτι ενδιαφέρον που πιστεύεις ότι αξίζει να δημοσιεύσουμε; Επικοινώνησε μαζί μας στο eimaimama@gmail.com
O καθενας κανει οσα παιδια μπορει να μεγαλωσει. Και δεν το λεω μονο απο την οικονομικη πλευρα του θεματος. Ειναι οντως καφριλα και εγωιστικο και ασχημο να σου λενε ολα αυτα που ειπες. Ειναι ομως και καφριλα απο την δικη σου πλευρα επειδη εχεις επιλεξει να κανεις ενα μονο παιδι (και καλα κανεις) να προσπαθεις να βρεις αρνητικα στις οικογενειες που εχουν παραπανω απο ενα. Αυτα που εσυ θεωρεις ''μειον'' στα αδερφια καποιοι αλλοι τα θεωρουν ''υπερ''.Υπαρχουν ανθρωποι που εχουν αδερφια και παρα τα προβληματα που αντιμετωπιζαν ως παιδια αυτη την στιγμη δεν θα αλλαζαν τον αδερφο ή την αδερφη τους με ολα τα καλα του κοσμου. Και οπως θες εσυ να σεβονται την δικη σου αποφαση να μην σου λενε κατι για την αποφαση αυτη κανε και εσυ το ιδιο. Οπως εσυ παρεθεσες ενα κατεβατο με τα θετικα του να εισαι μοναχοπαιδι μπορει και καποιος αλλος να σου παραθεσει ενα κατεβατο αρνητικα .
Συμφωνώ ότι το ποσά παιδιά θα κανείς είναι δική σου υπόθεση. Ναι είναι καφριλα το σχολιο "ένα ισον κανένα" αλλά διαφωνώ σε ότι ανέφερες για τα πλεονεκτήματα των μοναχοπαιδιων. Πέρασες στο άλλο ακρο. Για να υπερασπιστείς την επιλογή σου, έβγαλες προβληματικές τις οικογένειες με περισσότερα παιδιά και αυτό δεν ισχύει. Στο αν θα μεγαλώσουν σωστά τα παιδια παίζουν μεγάλο ρόλο οι γονείς, είτε έχουν ένα παιδί είτε περισσοτερα. Είσαι λάθος αν πιστεύεις ότι θα είσαι καλύτερος γονιος επειδή μεγαλώνει ένα παιδί. Να σου ζήσει το παιδάκι σου και να αγνοείς τα κακεντρεχη σχόλια των άλλων.
νομιζω οτι στα 4 χρονια που διαβαζω το blog της ολιβια,ειναι η πρωτη φορα που συμφωνω μ ενα κειμενο απο την αρχη του εως και το τελος. Επισης με εναυσμα το συγκεκριμενο κειμενο και επειδη θα ηθελα πολυ το μοναχοπαιδι μου να κανει παρεα και με αλλα μοναχοπαιδια,οποια μαμα θελει ας επικοινωνησει με την ολιβια να παρει το email μου το αγορι μου ειναι 4,5 χρονων και μενουμε θεσσαλονικη τα υπολοιπα μεσω ..mail για αρχη! ευχαριαστω
Κριμα η κορη μου ειναι συνομιληκη αλλα μενουμε Αθηνα!
Είμαι μοναχοπαιδι κ αν κ είχα τα πάντα ,μέσα μου υπήρχε ένα κενό. .. Έχω μιλήσει με κάμποσα μοναχοπαιδια κ μου έχουν πει το ίδιο κ διστυχως και πολύ χειρότερα... Λυπάμαι που το λέω αλλά είναι λάθος να αφήνεις ένα παιδί χωρίς αδερφάκι... πολύ μοναξιά ,άλλη γενιά - χάσμα (ανΆμεσα σε γονιό κ παιδί )... Σκέψου το κυρία! Δεν είναι όλα τόσο απλά όσο τα αναφέρεις... Οσο το σχολιο σου ,ότι τα μοναχό παιδιά εινάί τυχερά γτ δεν θα μοιράζονται τίποτα με κανέναν ,εινάί τουλάχιστον άπαιδευτο. Δεν ξέρω με ποια λογική το είπες. ..
Στον ιδανικό κόσμο τα παιδιά μαθαίνουν μόνα τους να μοιράζονται, να μην απαιτούν και να παίζουν ομαδικά μέσω της συναναστροφής με τα άλλα παιδιά. Στο μη ιδανικό κόσμο τα μικρά παιδιά στην πλειοψηφία τους δε θέλουν να μοιράζονται και γίνονται πολύ απαιτητικά με τους συνομηλίκους τους. Εκεί ισχύει ο νόμος του ισχυρότερου. Το πιο τσαμπουκαλίδικο αδερφάκι θα γίνεται όλο και πιο απαιτητικό και το πιο χαμηλών τόνων αδερφάκι θα γίνεται όλο και λιγότερο διεκδικητικό. Αν δεν επέμβει ο γονιός να τους διδάξει το πως περιμένουμε τη σειρά μας, το πως ζητάμε ένα παιχνίδι και όλα τα παραπάνω που είπανε οι άλλες κοπέλες, μου φαίνεται πολύ δύσκολο να το μάθουν εντελώς μόνα τους όλα αυτά. 'Η αν τα μάθουν θα έχουν ταλαιπωρήσει πολλούς συμμαθητές μέχρι να καταλάβουν τις έννοιες αυτές ή αντίστοιχα θα έχουν ανεχτεί πολλά από τους συμμαθητές τους επειδή κανείς δεν τους δίδαξε να αντιδρούν όταν πρέπει. Είναι καλό τα αδέρφια, αν υπάρχουν, αλλά όλα τα παραπάνω με τον ίδιο τρόπο τα διδάσκονται και τα μοναχοπαίδια και τα παιδιά που έχουν ένα αδερφάκι. Η μόνη διαφορά που έχω δει να υπάρχει είναι στις οικογένειες με 3 παιδιά και πάνω, που εκεί πράγματι τα μεγαλύτερα αδέρφια λειτουργούν σαν δάσκαλοι για τα μικρότερα παιδιά της οικογένειας. Κολλάμε τόσες ταμπέλες στα παιδιά μας, ας μην κολλήσουμε και την ταμπέλα του μοναχοπαιδιού = κακομαθημένο, δεν ξέρει να μοιράζεται, δεν έχει όρια κλπ.